टार्गेट

टार्गेट
तो कॉन्फरन्स हॉल गच्च भरला होता . देशातील सर्व प्रतिनिधी आज हजर होते . सर्वचजण अस्वस्थ होऊन अध्यक्षांची वाट पहात होते . अचानक दरवाजा उघडला आणि श्री.यमराज यांचे आगमन झाले . त्यांचे सहाय्यक श्री. चित्रसेन मागे होतेच . यमराज आले तेच तणतणत.सर्व प्रतिनिधींना त्यांनी फक्त एकच प्रश्न विचारला "टार्गेट पूर्ण का होत नाही .....? पृथ्वीचा समतोल राखला जात नाही.जीवन आणि मृत्यूचे प्रमाण कमीजास्त होतेय....काय कारणे आहेत याची..?? यमराज यांचा चेहरा संतापाने फुलून आला होता .
"साहेब.... हल्ली आजारपणाचे मृत्यू फार कमी झालेत. औषधांचा वापर करून मृत्यू पुढे ढकलता येतोय. रोज नवनवीन शोध मेडिकलमध्ये लागत आहेत. इतकेच नाही तर जगातील प्रत्येक देशात अमरत्वावर शोध चालू आहेत". एक प्रतिनिधी धाडस करून म्हणाला.
विश्वास न बसून यमराजनी चित्रसेंन यांच्याकडे पाहिले. त्यांनी ही ताबडतोब दुसरीकडे मान वळवली .
"इतकेच नव्हे साहेब.... तर जुने काही भयानक आजार नष्टच झाले आहेत .त्यावर तर जन्माला आल्याबरोबरच औषध निघाली आहेत . शिवाय आपण नवनवीन रोग काढले तर त्यावरही उपाय निघाले आहेत . हल्ली तर जुने अवयव काढून त्याजागी नवीन अवयव ही बसविता येतात"
"अरे.... हे असेच चालू राहिले तर आपली संस्था बंद करावी लागेल.काही काम राहणार नाही.कोणाकडे यावर उपाय आहे का... ?? मला टार्गेट पूर्ण करून पाहिजे ... यमराज यांचा आवाज चढला.
एक प्रतिनिधी धाडस करून उभा राहिला "साहेब ... आपण आता मानवाना आपापसात झुंजवले पाहिजे . त्यांनी एकमेकांचे खून केले पाहिजे . तरच मोठ्या प्रमाणात हानी होईल".
ते ऐकून दुसऱ्याला धीर आला" साहेब .. आपण मानवाच्या शरीरात वासनेचे प्रमाण वाढविले पाहिजे . त्यामुळे ते स्त्री मग ती कोणत्याही वयाची असो तिच्यावर अत्याचार करतील आणि समाजात मोठा भडका उडेल दंगल होईल त्यातही अनेक जण मरतील".
यमराज यांनी संतोषाने मान डोलावली.
"महाराज आपण काही लोकांच्या मनात स्वतंत्रता भरवून दिली पाहिजे .त्यांना  हक्काची  जाणीव करून दिली पाहिजे मग त्यांच्या हक्कांसाठी ,स्वातंत्र्य साठी ते इतरांची हत्या करतील. आपण लोकांना व्यसनी बनवू मग नशेच्या अमलाखाली ते स्वतःच्या जीवाची पर्वा करणार नाहीत "हळू हळू एकेकाला कंठ फुटू लागला.
"अरे वा... !! फारच छान ...पण हे घडणार कसे ...??? कोण घडविणार ...??यमराजनी प्रश्न केला .
"खूप सोपे आहे साहेब... आपण सर्वांच्या हातात स्मार्ट फोन दिले आहेत . त्यावरून आपण त्यांना रोज नव्या नव्या वाईट गोष्टींची सवय लावू  तसेही देशभरात हे काम केव्हाच चालू झाले आहे .पहा ....." असे बोलून त्याने समोरील मोठा टीव्ही चालू केला आणि बातम्यांचे चॅनेल लावले .
1) या शहरात दोन गटांमध्ये भीषण मारामारी ,चार मृत्यू 3 गंभीर,
2) या शहरात अतिरेक्यांचा हल्ला 12 जण मृत्युमुखी
3) या शहरात भयानक बॉम्बस्फोट 15जण ठार 30 जखमी
4) या शहरात रेल्वे अपघात 40 जण ठार 20 जखमी
5)या शहरात दोन गाड्यांची टक्कर 3 ठार 4 जखमी
5) या देवळात दर्शनासाठी आलेल्या गर्दीत चेंगराचेंगरी होऊन 25 भाविक ठार
"बघा साहेब या बातम्या बघा.. सगळीकडे ह्या सोशल मीडियाने कसा धुमाकूळ घातला आहे . त्यामुळे आपोआप आपले टार्गेट पूर्ण होतेय " अरे वा म्हणजे या मानवाना चांगले काही दाखवीत नाही का ....छान चला कामाला लागा. जा पटापट खाली जाऊन त्याना  उचलून आणा आणि टार्गेट पूर्ण करा " असे बोलून यमराज चित्रसेनाच्या खांद्यावर हात टाकून हसत हसत बाहेर पडले .
© श्री. किरण कृष्णा बोरकर

वीरप्पन विरुद्ध विजय कुमार

वीरप्पन विरुद्ध विजय कुमार ..... के. विजय कुमार
अनुवाद .......... डॉ. सदानंद बोरसे
राजहंस प्रकाशन
कुसे मुनिस्वामी वीरप्पन अर्थात कुविख्यात चंदनचोर आणि हस्तिदंताची तस्करी करणारा वीरप्पन. एकशे चोवीस जणांच्या हत्या करून सुमारे वीस वर्षे कर्नाटक ,तामिळनाडू आणि केरळ या तीन राज्यांच्या पोलिसदलाला सतत हुलकावणी देणारा क्रूरकर्मा . तर दुसरीकडे सतत त्याच्या पाठलागावर असणारे एसटीएफचे प्रमुख विजय कुमार यांच्या लढाईची ही कहाणी .शेवटी विजय कुमार यांचा विजय झाला आणि तो क्रूरकर्मा काळाच्या पडद्याआड गेला . पण यासर्वाच्या मागे कोण होते . अनेक शूर पोलीस अधिकाऱ्यांनी आपल्या प्राणाची आहुती दिली . कल्पनेपेक्षाही भयंकर आणि हिंदी चित्रपट ही फिका पडेल असा हा पाठलाग होता . वीरप्पनचे कुशल डावपेच आणि तितक्याच हुशारीने त्याला तोंड देणारे अधिकारी यांचे कारनामे वाचून आपण हैराण होतो . पण लक्षात ठेवा हे वास्तव आहे .

जर्मन गुप्तचर यंत्रणा ....पंकज कालुवाला

जर्मन गुप्तचर यंत्रणा ....पंकज कालुवाला
परममित्र पब्लिकेशन
अमेरिकेच्या CIA आणि इस्त्रायलच्यामोसाद संघटनेबद्दल खूप काही ऐकतो आपण.पण दोन महायुद्ध घडवून हरलेल्या जर्मनीच्या हेरखात्याबद्दल खूपच कमी लिहिले बोलले गेलंय.कदाचित दोन्ही महायुद्धात त्यांची हार झाली आणि म्हणूनच त्यांचे हेरखाते कमकुवत असेल असे समजले गेले असेल . पंकज कालुवाला हे माझे आवडते लेखक आहेत. आंतरराष्ट्रीय इतिहासाचा त्यांचा उत्तम अभ्यास आहे . त्यांची सर्व पुस्तके अतिशय खोलवर अभ्यास करून लिहिली गेली आहेत.त्यांच्या लेखनशैलीमुळे आपण एक थरारक घटना वाचतोय असे जाणवते. या पुस्तकात त्यांनी दुर्लक्षीत गेलेल्या जर्मनीच्या गुप्तचरखात्याविषयी खोलवर माहिती दिली आहे . अर्थात त्यात फसलेल्या मोहिमांचे प्रमाण जास्तच आहे . पण तरीही जर्मनीसाठी आपले प्राण पणाला लावणाऱ्या हेरांचे कर्तृत्व दुर्लक्षित करता येणार नाही .

माझ्या अम्मीची गोष्ट ...हॅनन अल शेख

माझ्या अम्मीची गोष्ट ...हॅनन अल शेख
इंग्रजी अनुवाद ........रॉजर अॅलन
मराठी अनुवाद ........ वंदना कुंडेटकर
( द लोकस्ट अँड द बर्ड )
लेबेनॉन मधील एका स्त्रीची ही कहाणी आहे . तिच्या मुलीने ही कथा जगापूढे आणली . गरिबीत  दिवस काढलेल्या एक लहान मुलीचे तिच्या नकळत मोठ्या विधुर माणसाशी लग्न केले जाते . त्यापासून तिला दोन मुली होतात . नंतर तिच्यावर प्रेम करणारा प्रियकर परत तिच्या आयुष्यात येतो.मग ती पहिल्या नवऱ्याला तलाक देऊन त्याच्याशी लग्न करते . गरीब घरात वाढणाऱ्या अनेक मुलींपैकी एका मुलीची सर्वसामान्य गोष्ट आहे ही . त्यात काहीही नावीन्य नाही . कुठेही परिस्थितीशी झुंज संघर्ष नाही . त्यामुळे वाचताना मजा येत नाही .

वडापाव

वडापाव
बाहेर दंगल चालू झाल्याची बातमी बंड्याच्या ऑफिसमध्ये धडकली आणि ताबडतोब घरी निघा अशी ऑर्डर निघाली.
" Xxxx ....!.हे नेहमीच झालंय.या मुंबईत एकही दिवस सुखाने जात नाही"असे पुटपुटत बंड्याने आवरायला सुरवात केली.आपत्कालीन स्थितीत काय करायचे हे त्याच्या ऑफिसने ठरवूनच दिले होते त्याप्रमाणे आपला मोबाईल फुल चार्ज केला. कॅन्टीनमधून चार वडापाव पार्सल.. एक पाण्याची बाटली घेऊन बाहेर पडला. स्वतःच्या गाडीचा वापर करायचा नाही असे नक्की करून तो चालतच निघाला.
अचानक दहा पंधराजणांचा  जमाव रस्त्यावर धावत आला ते पाहून तो एक बोळात घुसला आणि बंद घराच्या आडोश्याला उभा राहिला. चेहऱ्यावरचा घाम पुसता पुसता त्याची नजर त्या म्हाताऱ्यावर गेली. मध्यम उंचीचा ..काळसर वर्णाचा.. कपाळावर उभे गंध सदरा आणि खाली ढगळ पॅन्ट अश्या अवतारात तो उभा होता . नजरानजर होताच ते हसले.
" काय ....?तुम्ही ही अडकलात का बाबा ....?? नेहमीप्रमाणे बंड्यातील माणूस जागा झाला.
"नाही हो ....!! सहज फिरायला बाहेर पडलोय.इथे उभे राहून काहीतरी जाळपोळ पाहायला मिळेल म्हणून थांबलोय.त्याने तिरसटासारखे उत्तर दिले..म्हातारा चिडलाय म्हणून बंड्या गप्प बसला.
"तुम्हाला कुठे जायचे आहे ......??? परत बंड्याने विचारले.
"वैशाली नगर ...त्याने उत्तर दिले .
"चला जाऊ दोघे ....असे म्हणतात तो मुकाट्याने बंड्या बरोबर चालू लागला .
"काय झाले .....??अचानक ही दंगल जाळपोळ का...?? म्हाताऱ्याने बंड्याला विचारले.
" काय माहीत ..?? काहीतरी हवे असेल कोणाला ...नाहीतर काहीतरी लपवायचे असेल कोणापासून तरी ... हल्ली रोजचेच आहे. अगदी सहजपणे बंड्या उत्तराला .
"अरे हे सर्व 1942 पासून व्हायचे आम्ही रोज काही असेच करायचो ..पण ते सर्व स्वातंत्र्यासाठी ...आता कशाला.....? म्हातारा म्हणाला.
"माहीत नाही अजून काय हवे त्यांना ..? बंड्याने सांगितले.
" तू नाही त्यांच्यात... ?? तुला काही नको का... ?? तो म्हातारा छद्मीपणे म्हणाला.
"नको मी आहे तोच बरा आहे" बंड्याने हसत उत्तर दिले.
"तुझी जात कोणती .. ?? म्हातारा काही पिच्छा सोडत नव्हता .
"माहीत नाही ....बाबांनी कधी सांगितली नाही आणि मी कधी विचारली नाही ... तुम्हाला काय करायचे आहे ..??? बंड्या चिडून म्हणाला.
अचानक त्यांच्यासमोर जमावाने एका  बसला आग लावली आणि पळून गेले .तेव्हा इतर लोक बसमधील लोकांना वाचवायला बाहेर आले . बंड्याही धावत मदतीला गेला. थोड्यावेळाने परत तो म्हातारा बंड्याबरोबर चालू लागला.
"बाबा भूक लागली का ...?? हा घ्या वडापाव ...
" तुला रे ....?? म्हातारा काळजीने बोलला.
" माझे पोट भरले आहे तुम्ही घ्या ...
म्हाताऱ्याने वडापाव खाल्ला "छान आहे रे ..कोणी बनविला..??
"दत्तूमामाने...." बंड्याने कंटाळून उत्तर दिले.
" कोणत्या जातीचा आहे तो....?? म्हाताऱ्याचे प्रश्न चालूच .
"माहीत नाही हो..... बंड्याने वैतागून उत्तर दिले.
इतक्यात त्याच्या कानावर परिचित हाक पडली.
"अरे अव्या ....? आज येथे बंदोबस्त का ..?? सब इन्स्पेक्टर अविनाशला पाहून बंड्या ओरडला. दोघांनी आनंदाने एकमेकांना मिठ्या मारल्या.
"अरे तीन दिवस अडकलोय इथे .साला टॉयलेटला जायला वेळ नाही मी आणि चार पोलीस सांभाळतोय इथे. मोबाईल चार्जिंग करायला ही चान्स नाही कुठे". अविच्या तोंडाचा पट्टा चालू झाला."हे बाबा कोण.." ??
" माहीत नाही ...आपल्या इथेच राहतात. म्हटले दोघे एकत्र जाऊ बंड्या सहज म्हणाला .
"बघ रे बाबा ...सांभाळून ...नाहीतर मध्येच काही झाले तर तुलाच करावे लागेल सगळे.आता बॉडी ताब्यात मिळायलाही तीन दिवस लागतील .खूप गंभीर परिस्थिती आहे शहरात" अवि गंभीरपणे म्हणाला.
"हो रे ....माहितीय चल निघतो..,हा वडापाव खा ..". असे म्हणून बंड्याने त्याला वडापाव दिला.
"अरे खरेच बरे वाटले. सगळेच वांधे झालेत इथे "थोडा वेळ अवि त्या वडापावकडे पाहत राहिला "बंड्या एक काम करशील ....अनिताला सांगशील मी इथे सुखरूप आहे ते .तीन दिवस झाले तिला पाहिले नाही रे . आणि आमच्या पिल्लूची पण खूप आठवण येते . परवा वाढदिवस आहे तिचा .माहीत नाही साजरा करायला मिळेल की नाही .फोनवर बोलायलाही कसेतरी वाटते बघ .बोललो तर नाही रोखू शकणार स्वतःला"अवीच्या डोळ्यात अश्रू होते .
"अरे काळजी करू नकोस ..मी सांगेन वहिनीला" पुन्हा एकदा मिठी मारून बंड्या पुढे निघाला.
"ह्याची जात कोणती ..?? म्हाताऱ्याने खवटपणे प्रश्न विचारला .
"माहीत नाही हो बाबा ....तोच तोच प्रश्न काय विचारता..?? माझा बालपणीचा मित्र आहे तो . आम्हाला कधीच हे प्रश्न पडले नाहीत".
पुढे बस स्टँड जवळ येताच त्यांना नेहमीपेक्षा वेगळी शांतता जाणवली.
"अरे आज बसही सुटणार नाहीत का.. ??? बंड्या संतापाने उद्गारला .
स्टँड च्या एका बाकड्यावर ते  दोघे  बसून होते . मध्यमवर्गीय नवरा बायकोच असावे. बाहेरच्या राज्यातलेच होते . चेहऱयावर प्रचंड भीती. त्या दोघांना पाहून त्यांच्या जीवात जीव आला . बोलता बोलता कळले की पूर्वेकडून आले होते . मुंबई पाहायला बाहेर पडले आणि अडकले .बंड्याने आपल्याकडील वडापाव त्यांच्या हातात दिले . भावनिक होऊन त्यांनी बंड्याला हात जोडले . अविला फोन करून बंड्याने त्याला सर्व कल्पना दिली आणि त्यांना अविकडे पाठविले.
"अरे कोण होती ती ...?? कोणत्या जातीची ....??
तसा बंड्या खवळला"ओ बाबा... वयाचा मान राखतोय म्हणून काहीही बोलता का... ??? अडचणीत असलेल्या माणसांची त्यांना जात विचारून मदत करू का ...??? तसा म्हातारा हसला.
इतक्यात वैशाली नगर आले . एक देवळपाशी आल्यावर म्हातारा थांबला "आले माझे घर ..इथेच राहतो मी ....
"इथे या देवळात ...??? बंड्या आश्चर्याने म्हणाला.
"काय हरकत आहे ..??? मी इथेच राहतो कधी कधी बाहेर पडतो तेव्हा तुझ्यासारखी माणसे भेटतात निस्वार्थीपणे मदत करणारी मग वाटते या जगात अजूनही माणुसकी शिल्लक आहे .बघ ना इथे एक जण आग लावतो तर दहाजण विझवायला येतात . एक जण रस्त्यावरील दुकाने बंद करून लोकांचे खायचे वांधे करतो तर दुसरा स्वतःचे अन्न दुसर्यांना देतो . एकजण दुसऱ्यांची घरे जाळायला येतो तेव्हा दुसरा स्वतःचे घर सोडून ते वाचवायला येतो . आणि मुख्य म्हणजे कोणी कोणाची जात विचारात नाही . हे खूपच आशादायी चित्र आहे ना ...??? असे बोलून बंड्याच्या डोक्यावर हात ठेवून तो मंदिरात शिरला .
© श्री. किरण कृष्णा बोरकर

वारी

"मला वारीला जायचंय......"तिने त्यादिवशी घरात जाहीर केले.अर्थात विचारणे तिच्या स्वभावात नव्हतेच. ती निर्णय घ्यायची.
"अग पण अचानक वारीचे खूळ कसे डोक्यात शिरले तुझ्या...."?? तिच्या आईने आश्चर्याने विचारले.
"मला त्यांचा अभ्यास करायचा आहे . त्यांचे मॅनेजमेंट पहायचे आहे. शिकायचे आहे.कशी एव्हडी माणसे दूरवर चालत डोक्यावर तुळस घेऊन विठ्ठलाला भेटायला येतात..?? काय असते त्यांच्या मनात..???कसली भक्ती आहे ही ...?? सर्व ठिकाणी ऍडजस्ट करत राहतात .कोणावर राग नाही नि कोणाचा निषेध नाही...""तिने आईला उत्तर दिले.
" हो ग....!! मलाही पंढरपूरला वारीतून जायची खूप इच्छा आहे .पण तुझ्या आजीचे कोण करेल याची काळजी.पण तू जा... संधी सोडू नकोस".आईने थोड्या दुःखी स्वरात तिला म्हटले.
दुसऱ्या दिवशी तिच्या माहेरून फोन आला भावाची तब्बेत बिघडली आहे येऊन जा .गेली दोन वर्षे ती सासूबाईंना सोडून गेली नव्हती आज अचानक असे झाले म्हटल्यावर थोडी घाबरली.
ईतक्यात ती म्हणाली"आई ...जा तू मामाकडे .मी पाहीन एक दिवस आजीकडे ..पण एक दिवस फक्त ...
हिने काळजीने म्हटले "अरे तिचे करणे जमेल का तुला....??  तिच्या सवयी ...खाणे ...औषध करशील का ग तू ....??
"तू काही काळजी करू नकोस... मी पाहेंन तिला .तिने आईला आश्वासन दिले.तशी ही तिला घेऊन सासूबाईंच्या खोलीत शिरली. खरे तर तीही थोडी घाबरलीच होती ....आजीच्या खोलीत ती सहसा जात नसे किंबहुना टाळतच असे.पण आता अंगावर आलेच तर करावे लागणारच ना ... . आजी पलंगावर झोपून होती . तिने दोघींकडे पाहिले . बऱ्याच दिवसांनी नातीला पाहून तिच्या चेहऱ्यावर निरागस हास्य फुलले .तिने सवयीप्रमाणे आजीला हाय केले तर आजीनेही नातीला थंप्सउप करून उत्तर दिले . हिने दोघीना जरुरीच्या सूचना केल्या आणि बाहेर पडली.
सकाळी नेहमीप्रमाणे तिला जाग आली. आईला हाक मारताच ओ आली नाही तेव्हा तिला कालचे आठवले.आजीची आठवण येताच ती अंथरुणातून उठली आणि धावत आजीच्या खोलीत शिरली . घाणीचा वास येताच ती समजून गेली.बिछान्यात आजी ओशाळवाण्या चेहऱ्याने तिच्याकडे पाहत होती . लाजेने तिच्या डोळ्यातून पाणी वाहत होते.
हिने ते पहिले "अरे आजी.. सॉरी ...मी उठलेच नाही. पण आता आलेय ना.... चल मस्तपैकी फ्रेश होऊ . आज तुझी केयर टेकर बदलली आहे थोडे ऍडजस्ट करून घे .असे म्हणत तिला बहुलीसारखे उचलून घेतले आणि बाथरूम मध्ये घेऊन गेली .
"चल आज मस्तपैकी शॉवर घे तू ...मी तुझ्यासाठी गाणे म्हणते" असे म्हणत शॉवर चालू करून गाणे गुणगुणत तिला आंघोळ घातली.नेहमी बिछान्यावर स्पंज घेतलेल्या आजीला हे सर्व आवडले. गरम पाण्याच्या धारा तिच्या चित्तवृत्ती आनंदी करून गेल्या . छानपैकी आंघोळ झाल्यावर हिने परत तिला उचलून बाहेर आणले ."किती बारीक झालीस तू ...काहीतरी खात जा चमचमीत... अजिबात वजन नाही तुला ..डायटिंग करते  का या वयात...?? की सून काही देत नाही ..." असे काही बडबडत तिने खुर्चीत बसवले आणि तिला तयार केले .यावेळी आजीही खुश होती . बऱ्याच वर्षांनी पावडर आणि परफ्युम वापरला होता. मग बिछाना बदलून खोली स्वछ करून तिने तिला बेडवर ठेवले .
"चल आता आपण नाश्ता करू ..मी तुझ्यासाठी पास्ता करते.. असे म्हणतात आजीने खट्याळपणे डोळे मिचकावून होकार दिला .  तिनेही आपल्या पद्धतीचा पास्ता बनवून आजीला भरविला . आजीने तिला पेपर वाचून दाखवायची खूण केली.हिला बऱ्याच वर्षांनी पेपर वाचायची संधी मिळाली.अडखळत का होईना तिने महत्वाच्या बातम्या आजीला वाचून दाखविल्या मग तिला औषधें देऊन स्वतःची तयारी करायला गेली . बाहेर आली तेव्हा आजी शांतपणे झोपली होती . इतक्यात आईचा फोन आला. पास्ता दिला म्हटल्यावर ती रागावली पण नंतर हसू लागली . जेवण साधे दे असे बजावून फोन ठेवला . मग हिनेही साधे वरण भात केले पापड तळले, आणि आजीला भरवत स्वतःही तिच्या बरोबर जेवली .पहिल्यांदाच केलेल्या वरण भाताची चव तिला छानच वाटत होती .हसत आजीला विचारले कसे आहे जेवण तर तिने अंगठा आणि बोट एकत्र करून छान ची खूण केली आणि आ वासला. दोघींनी हसत खेळत जेवण संपविले . परत औषधें देऊन ती बाहेर आली .शारीरिक कष्टाची सवय नसल्याने ती थकली होती . सहज मोबाइल बघितला तेव्हा पाचशे मेसेज दिसत होते .अरे देवा ....!! इतके मेसेज..? सकाळपासून मोबाईल हातातही घेतला नाही याची तिला आठवण झाली .  मग मेसेज वाचता वाचता कधी झोपून गेली तिला कळलेच नाही .
संध्याकाळी आजीच्या बेलनी तिला जाग आली.आजीने हळूच चहाची खूण केली.तिचा तो निरागस चेहरा पाहून ती हसली "नो चाय आजी ...आज मिल्क शेक "असे म्हणत ती किचनमध्ये शिरली.मस्तपैकी दोन मिल्कशेक घेऊन आजीच्या समोर बसली .चियर्स करीत दोघींही मिल्कशेक पियाल्या. आजी आज खुश दिसत होती.
रात्री आई घाईघाईत घरात शिरली आणि सासूबाईंना हसताना पाहून तिचा जीव भांड्यात पडला.रात्रीचे जेवण काय असे विचारताच तिने सकाळचा वरण भट आईसमोर ठेवला . आज तिघीही एकत्रच जेवायला बसल्या . पहिला घास खाताच आई पटकन म्हणाली "अग बाई किती मीठ टाकलेस ..?आजीला सहन होत नाही आणि मिरच्याही आहेत वरणात.."तिने ओशाळून आजीकडे पाहिले ,आजी डोळे मिचकावत हसत होती . मस्त मस्त अशी खूण करत तिने नातीला प्रोत्साहन दिले  आणि ते पाहून सर्व हसू लागले.
" हे बघ ...आता मी आलेय तू आनंदाने वारीला जा .मी बघते सासूबाईना "तिने मुलीला ऑर्डर सोडली.
" कशाला जायचे वारीला..?? जे तिथे जाऊन शिकायचे जो आनंद मिळवायचा तो इथेच तर मिळाला मला..विठ्ठलाच्या चेहऱ्यावरचा आनंद इथेच पहिला मी. तूही घर सांभाळायचे मॅनेजमेंट करतेस ना ते मी बाहेर वरकऱ्यांकडे का शिकू ..? आज खूप काही शिकले मी आजीच्या सोबत . तूच जाऊन ये वारीला मी संभाळीन आजीला.आजपासून तू एकटी नाहीस मीही आहे तुझ्या मदतीला"असे बोलून आजीला घट्ट मिठी मारली.
आजीने उशी खालून जुन्या चांदोबाचे पुस्तक काढून तिच्या हाती दिले. ते पुस्तक पाहताना डोळ्यातील अश्रू कधी त्यावर पडले हे तिलाच कळले नाही .
© श्री. किरण कृष्णा बोरकर

द लास्ट माईल ....डेव्हिड बॅल्डसी

द लास्ट माईल ....डेव्हिड बॅल्डसी
अनुवाद .....सायली गोडसे
श्रीराम बुक एजन्सी
मेलविन मार्स तरुणपणातच मोठा फुटबॉलपटू बनला . एका क्लबशी भरपूर रकमेचा करार होण्याआधीच आई वडिलांच्या निर्घृण खूनाच्या आरोपाखाली त्याला अटक झाली . गुन्हा सिद्धही झाला आणि देहांताची शिक्षण अंमलात येण्याआधीच त्याची अनपेक्षितपणे सुटका झाली . कोणीतरी दुसऱ्या व्यक्तीनेच आपण खून केल्याचे कबूल केले होते .सुमारे वीस वर्षानंतर त्याची तुरुंगातून सुटका झाली .स्पेशल एजंट अँमॉस डेकर या घटनेच्या मुळाशी जायचा निश्चय करतो .हळू हळू एक एक घटना उलगडत जाते आणि असे रहस्य उघडकीस येते ज्याची डेकर आणि मार्सने कल्पना ही केली नव्हती .