फ्रॉम रशिया विथ लव्ह .... इयान फ्लेमिंग

फ्रॉम रशिया विथ लव्ह .... इयान फ्लेमिंग
अनुवाद ...... विजय देवधर
मेहता पब्लिकेशन
स्मर्षं ही रशियन गुप्तहेर संघटना इतर देशातील गुप्तहेरांना ठार मारायचे काम करते . त्यासाठी त्यांचा एक खास मारेकरीही आहे . यावेळी त्यांनी निवड केलीय ती ब्रिटिश सिक्रेट सर्व्हिसमधील जेम्स बॉण्डची . सुंदर तरुणी हा जेम्सचा कच्चा दुवा आहे हे त्यांना माहीत आहे . म्हणूनच त्यांनी रोमनोवा या सुंदर रशियन तरुणीची निवड केली. तिने जेम्सला आपल्या प्रेमाच्या जाळ्यात ओढून इस्तंबूलपर्यंत खेचून आणण्याची कामगिरी सोपवली आहे .जेम्सने या जाळ्यात स्वतःहून प्रवेश केला त्यासाठी दुसरीही कारणे होती .पुढे काय होईल ....????

मेमरी मॅन ....डेव्हिड बॅल्डसी

मेमरी मॅन ....डेव्हिड बॅल्डसी
अनुवाद ....माधव कर्वे
श्रीराम बुक एजन्सी
डिटेक्टिव्ह अँमॉस डेकर आपल्या घरी पोचला तेव्हा त्याने आपल्या घरात तीन मृतदेह पाहिले.पहिला त्याच्या मेव्हण्याचा.. नंतर बायकोचा.. आणि शेवटी आपल्या दहा वर्षाच्या मुलीचा. त्या घटनेनंतर त्याचे आयुष्य बदलून गेले.नोकरी सुटली.गेले सोळा महिने तो दारिद्र अवस्थेत राहत होता.खाजगी गुप्तहेर म्हणून फुटकळ कामे करीत होता.पण त्याच्याकडे स्मरणशक्ती जबरदस्त होती .कोणतीही गोष्ट तो विसरू शकत नव्हता. आणि एक दिवस त्याच्या आयुष्याला कलाटणी देणारी घटना घडली . एकाने त्याच्या घरातील सदस्यांचा खून केलाय अशी कबुली दिली. डेकर त्याला अनधिकृतपणे भेटायला पोलीस स्टेशनमध्ये जातो नेमक्या त्याचवेळी मॅन्सफिल्ड हायस्कूलमध्ये एका माथेफिरुने गोळीबार केला त्यात आठजण मृत्युमुखी पडलेत . डेरेक अनपेक्षितपणे त्या केसमध्ये ओढला जातो. कारण ह्याच माथेफिरू खुन्याने त्याच्या कुटुंबाची हत्या केली असावी असा संशय त्याला येतो . आता डेकर त्याच्या मनाचा अंदाज घेत त्याचा  माग काढू लागतो . मानवी मनाचा भेद घेणारी थरारक कादंबरी.

नववी माळ ... रंग ..???

नववी माळ ....रंग ...?????
तश्या त्या दोघी सासूसुना पण ते नाते कधीच जाणवले नाही .सासरे 65 च्या युद्धात शाहिद झाले पण सासूने ते दुःख चेहऱ्यावर कधीच येऊ दिले नाही.कारण ते दुःख नव्हतेच मुळी..... तिला सार्थ अभिमान होता तिच्या नवऱ्याचा.वीरपत्नी होण्याचं भाग्य प्रत्येक स्त्रीला नाही लाभत...... विधवा म्हणून ती कधी जगली नाही. नवरात्री आली की तिच्या चेहऱ्यावर उत्साह ओसंडून वाहत असायचा. सगळ्या रंगाच्या साड्यांनी तिचं कपाट भरलेलं असे. आजही ती आजच्या रंगाची साडी नेसून सुनेबरोबर तयार झाली होती. सूनही तशीच हौशी. नवरा कमांडो म्हणून सैन्यात रोज मृत्यूशी खेळत होता. पण ती आनंदात असे. कारण एकच...! सैनिकाची पत्नीसुद्धा तशीच जिगरबाज असते. हिच्या लग्नाआधीच सासऱ्याला वीरमरण आले होते.
"सासूबाई पडा आता बाहेर... नंतर मंडपात गर्दी होईल...." असे बोलून तिने घरातील पसारा आवरला. दोघीही एकाच रंगाच्या साडीत अगदी खुलून दिसत होत्या. घरात तसे पुरुष माणूस कोणीच नव्हते. बाहेर पडणार इतक्यात सुनेचा मोबाइल खणाणला. अनोळखी नंबर पाहून तिने कट केला . पण ताबडतोब सासूचा मोबाईल वाजू लागला . तिने फोन कानाला लावला ..आणि पलीकडून काही ऐकताच तिच्या हातातील मोबाईल गळून पडला, डोळ्यांतून खळ्ळकन पाणी आले. सुनेला समजले काहीतरी घडले आहे नक्की.... तिने धावत पुढे जाऊन सासूला सावरले. फोन कानाला लावला पण फोन बंद झाला होता.
तिने थोडा वेळ सासूला सावरू दिले मग हळूच विचारले" काय झाले आई ...."???
"आज तुझ्या नवऱ्याने..माझ्या मुलाने ..देशासाठी बलिदान दिले "सासूने थंडपणे आपल्या सुनेला सांगितले. सून हादरून गेली. अतिशय शांतपणे तिने हा धक्का पचवला. आपल्या सासूलातेव्हा  काय वाटले असेल ते तिला आता समजले. ती उठली शांतपणे सासूला उठवले. "चला आई ...आज शेवटची माळ आहे. देवीचे दर्शन करून येऊ .तीच आपली शक्ती आहे".
दोघी उठल्या इतक्यात पुन्हा फोन वाजला. सुनेने फोन उचलला आणि क्षणभर तिच्या चेहऱ्यावर हास्य चमकून गेले. सासूने धडधडत्या अंतःकरणाने विचारले "काय झाले....??
"आपल्या घरातून अजून एक जवान भारतमातेसाठी बलिदान देण्यास सज्ज झाला आहे... तुमचा नातू, माझा मुलगा मिलिटरी अकॅडमी मधून बेस्ट कॅडेट म्हणून निवडला गेलाय"ती गर्वाने सासुकडे पाहून म्हणाली .
दोघीही स्मित करून एकमेकींचा आधार घेऊन देवीच्या मंडपाकडे  चालू लागल्या. होय त्या देवीचं आहेत .

© श्री . किरण कृष्णा बोरकर

आठवी माळ...रंग ..??

आठवी माळ ...रंग ..??
"भाऊ ....वृद्धाश्रमातील चार नंबरातील म्हातारी गेली" बंड्याचा फोन आला.
"ठीक आहे ....मी निघतो .डायरेक्ट आश्रमात येतो"मी उलट निरोप दिला .
"तुम्ही या हो ....पण इथे प्रॉब्लेम वेगळाच आहे..."बंड्या चिंतीत स्वरात म्हणाला.
"आता काय ...."?? मी विचारले.
बंड्या आणि त्याचे मित्र त्या वृद्धाश्रमातील अनाथ वृद्धांचे त्यांच्या धर्मानुसार रितिरिवाजाप्रमाणे अंत्यसंस्कार करतो हे मला माहित होते त्यामुळे बऱ्याच वेळा अडचणी येत होत्याच.
"बोल काय अडचण आहे ...."??मी मोठ्या आवेशात विचारले.
"भाऊ म्हातारीने असे लिहिलेय की तिच्या  प्रेतावर रडणाऱ्या बायका हव्यात .तो रुदाली चित्रपट आहे ना ?? तसे काहीसे ... '?? च्यायला.... ही नकोशी झाली म्हणून हिला वृद्धाश्रमात टाकली  आणि हिच्या इच्छा बघा ....?? बंड्या चिडून बोलत होता.
बंड्या कितीही चिडून म्हणाला तरी त्याच्या ह्या कामावरची निष्ठा सर्वाना नाहीत होती.त्यामुळे त्याला सर्व माफ होते .मीही सर्व टेबल आवरले आणि साहेबांना सांगून निघालो .
आता या समस्येवर काय उपाय शोधावा असा विचार चालू असतानाच  तो माझ्या डब्यात शिरला .त्याच्या त्या विशिष्ट टाळीने मी भानावर आलो . खरे तर मला अश्या यावेळी बघून तो चमकला.अर्थात पैश्याची काही अपेक्षा नसल्यामुळे तो माझ्याकडे फिरकणार देखील नव्हता . नवरात्रीचे दिवस असल्यामुळे त्याने आजच्या रंगाची साडी नेसली होती . साडीच काय पण केसातील क्लिपपासून  पायातील चपलापर्यंत सगळे त्याच रंगाचे होते . ते पाहून मला हसू आले ,नेमके त्याने त्याचवेळी माझ्याकडे पाहिले . मला हसता येते हे पाहून त्याला नवल वाटले असावे. तो हसत माझ्याजवळ आला . "काय साहेब आज यावेळी ..…"?? त्याने सवयीनुसार टाळी वाजवत मला विचारले आणि हात बाजूच्या माणसाकडे पसरला.
" हो थोडे अर्जंट काम निघाले ......मी बोलून गेलो.
"काय काम साहेब ...??थोडे चिंतीत दिसता "त्याने बहुतेक माझ्या चेहऱ्यावरचे भाव वाचले असावेत.
अचानक माझ्या डोक्यात एक कल्पना आली . मी त्याला म्हटले "एक काम करशील माझे ....??मी पैसे देईन तुला ....माझ्याकडून अनपेक्षित विचारणा येताच तो चमकला .
"आहो साहेब ..पैश्यासाठीच करतो आम्ही  सर्व . काय ते सांगा पण पैसे किती ते मी सांगेन "
मी हसलो ... "एकाच्या प्रेताजवळ रडायचे आहे .तुझ्याबरोबर अजून तीन चार ही चालतील"
ही मागणी ऐकून तो हादरला . त्याच्या चेहऱ्यावरील भाव बदलले ."काहीतरी काय साहेब ....? असे कोण करते का....?? तो चिडून म्हणाला.
"अरे पैसे देतो ना ...दोन तासाचा प्रश्न आहे .ह्या पत्त्यावर तुझ्या ओळखीच्याना पाठव आम्ही पैसे देऊ .". असे म्हणत मी पत्ता लिहून दिला .
"ठीक आहे साहेब ..असे बोलून त्याने दोन फोन केले आणि चारजणाना त्या पत्त्यावर पाठविले.
'आयला ....असाही पैसा कमावता येतो हे आजच कळले.."तो हसत टाळी वाजवत म्हणाला .अचानक तो म्हणाला "चला मीही येतो तुमच्या बरोबर .."आणि बाजूला बसला.
आम्ही स्टेशनवरून  रिक्शाने आश्रमाजवळ पोचलो .आजीचे शव बाहेरच अंगणात ठेवले होते .आश्रमातील वृद्ध स्त्रिया तिच्याभोवती रिंगण करून होत्या . त्याने फोन करून बोलावलेले साथीदारही  पोचले होते.त्या सर्वांनी आजच्याच रंगाच्या साड्या नेसल्या होत्या. याने खूण करताच सर्वांनी मोठमोठ्याने रडायला सुरवात केली.म्हातारीला आंघोळ घातल्यावर बंड्याने सामानातून साडी काढून त्यांच्या हाती दिली.तितक्यात तो उठला आणि म्हणाला काय दादा शेवटच्या यात्रेला तरी आजीला सजवा असे बोलून साडी त्याच्या हातातून काढून घेतलीआणी आत गेला. . थोड्या वेळाने बाहेर आला   तेव्हा त्याच्या शरीरावर आजीची साडी होती तर हातात तिची आजच्या रंगाची साडी .आहो देवी आहे ती आजच्या रंगाची साडी नेसुनच बाहेर पडेल आणि सर्वांनी मिळून तिला साडी नेसवली.सर्व तयारी होताच बंड्याने निघायची खूण केली.तसे मी त्या रडणार्यांना थांबविले आणि पैश्यासाठी खिश्यातून पाकीट काढले .
न राहवून त्याने मला विचारले "साहेब ...या कोण तुमच्या..?
मी म्हटले "इथे कोण कोणाच्या नात्याचे नाही. तिची इच्छा होती माझ्यासाठी रडणाऱ्या शोधा त्यासाठी काही पैसेही तिने बाजूला काढले होते .तेच तुला देतोय". हे ऐकून त्या सर्वांचे चेहरे गंभीर झाले.
'साहेब.. आम्हाला पैसे नको. त्याबदल्यात आम्हाला या महायात्रेत सामील होण्याची परवानगी द्या "तो हात जोडून मला म्हणाला बाकीच्यांनीही हात जोडून परवानगी मागितली .
"अरे विचारता काय ...??व्हा सामील ... "तिकडून बंड्या ओरडला .त्यांचे चेहरे खुलले .तो तिरडीच्या जवळ आला . म्हातारीच्या तोंडावरून हात फिरवून जोरात टाहो फोडला .बंड्याने खुणेनेच त्याला तिरडीला खांदा द्यायची खूण केली .  डोळ्यातील अश्रू पुसत त्याने एका बाजूने तिरडी खांद्यावर घेतली आणि अंत्ययात्रेला सुरवात केली . होय त्या देवीच आहेत .
© श्री. किरण कृष्णा बोरकर

सातवी माळ ...रंग ....??

सातवी माळ ... रंग...??
तिची सकाळ नेहमीप्रमाणे उजाडली.सून नेहमीप्रमाणे झोपून होती.मुलगा कामावर गेला होता.स्वतःची तयारी करून ती सवयीनुसार पार्काकडे वळली.फेऱ्या मारता मारता तिला नातवाबरोबर झालेले कालचे बोलणे आठवत होते.
"आजी वृद्धाश्रम म्हणजे काय ग.....?? असा प्रश्न येताच ती चमकली होती.गेल्या काही दिवसांपासून तिला जो संशय येत होता तो पक्का झाला.आपली रवानगी  वृद्धाश्रमात होणार याची तिला खात्री पटली.आज आपल्याच मुलांना आपण नकोय ही जाणीवच वेदनादायी होती .
फेऱ्या पूर्ण झाल्यावर नेहमीप्रमाणे ती आपल्या ग्रुपमध्ये जाऊन बसली.सगळे हसत खेळत गप्पा मारत होते तरी तिचे लक्ष त्यात नव्हतेच.त्याचवेळी दुसरी राऊंड संपवून आली.आल्याआल्या तिने जाहिर केले ...."उद्यापासून मी तुमच्यात नाही .माझी रवानगी वृद्धाश्रमात होणार". सांगताना डोळ्यातील अश्रू काही थांबले नाहीत. सगळेच शांत झाले..... आज ना उद्या त्यातील काहीजणांवर हि परिस्थिती येणारच होती.
मग दबक्या आवाजात चर्चा चालू झाली .ही काहीतरी ठरवून उठली .दुसरीला समान घेऊन दुपारी घरी ये असे सांगून निघाली.कसलातरी ठाम निश्चय तिच्या चेहऱ्यावर दिसत होता .
घरी येऊन तयार झाली . कधी नव्हे तर आज तिने  आजचा रंग पाहून साडी नेसली . सुन आश्चर्याने पाहत बसली. दुपारी दुसरी बावरलेल्या नजरेने घरात शिरली . आजच्याच रंगाची साडी तिनेही नेसली होती .
सुनेने तिच्याकडे पाहून प्रश्नार्थक चेहरा केला "मीच बोलावले तिला ..आजपासून ही आपल्याकडे राहणार आहे.माझ्या सोबत ....."हे ऐकूनच सून उडाली "काय....?? यांचे करेल कोण ....?? मुले नाहीत का त्यांना ... ते बघत नाहीत का ..."??? तिच्या प्रश्नांची सबरबत्ती चालू झाली ."आहेत ना ... सगळे आहेत .. पण बघत कोणीच नाही ...म्हणून तिला वृद्धाश्रमात ठेवणार आहेत ...जसे तुम्ही मला पाठवणार आहात. म्हणून म्हटले तिथे कशाला जातेस माझ्याकडे ये . आपण दोघे राहू इथे ..."ती हसत सुनेला म्हणाली.
" असे कसे ....आम्ही नाही बघणार तिला...तसेही आम्ही तुम्हालाही वृद्धाश्रमात पाठविणार आहोत.." ती चिडून म्हणाली .
"हो का ... !! त्यापेक्षा तुम्हीच इथून का जात नाही . आपले वकील संध्याकाळी येतायत .त्यांना सांगूनच तुम्हाला बाहेर काढते . ह्यांना आधीच सर्व गोष्टींची कल्पना होती म्हणून घर माझ्यानावावर करून गेले .तेव्हा उद्यापासून तुमची सोय तुम्ही बघा .."हे ऐकताच सुनेचा चेहरा पडला.ती तणतणत आत निघून गेली.तसे हिने हसत दुसरीच्या हातावर टाळी दिली आणि म्हणाली "उद्या तुझ्या घरी जाऊ .वकीलाशी बोलून ठेवलेय.... दोघीही हसू लागल्या.
होय त्या देवीच आहेत .
© श्री. किरण कृष्णा बोरकर

सहावी माळ .... रंग ...??

सहावी माळ ... रंग ??
"अग....!! नको त्या रंगाचा ड्रेस घालू आज.आपल्या धर्मात नाही चालत असे..."आजच्या रंगाचा ड्रेस तिने कपाटातून बाहेर काढताच आई ओरडली.
"अग ....पण माझ्या सर्व मैत्रिणीने ठरविले आहे . रोज त्या त्या ठरलेल्या रंगाचा ड्रेस घालून यायचा आणि मलाही खूप आवडते ग...."ती चेहरा रडवेला करून म्हणाली.
"मान्य आहे बाळा ....पण कोणी बघितले तर काय म्हणतील. पोरगी धर्म बुडवते आहे ...त्यांच्या मागे लागलीय . तुझ्या वडिलांना काय काय ऐकावे लागेल .   एकतर आधीच वातावरण बिघडलेले आहे .त्यात तुझ्या ह्या रंगाची भर.."तिची आई केविलवाणा चेहरा करून तिला समजावीत होती .
"मला नाही कळत ह्या गोष्टी...असे ठराविक रंगाचे कपडे घालून गेले की धर्म कसा बुडतो..."असे म्हणून तिने तो ड्रेस चढविला आणि बाहेर पडली.
नाक्यावरच नेहमी सर्वजणी एकत्र भेटत होत्या आणि मग तिथून पुढे गप्पागोष्टी ..मस्ती ..करत जात होत्या . दहा बारा मैत्रिणींचा ग्रुप होता त्यात काही वेगळ्या धर्माच्या ही होत्या.बाकीच्यांना तसा काही प्रॉब्लेम नव्हता .पण हिलाही कोणीच कधी  वेगळे वागविलेच नाही.... ना त्यांच्या घरच्यांनी.... तिला मात्र खूप बंधने होती . आईबाबांना त्यांची मैत्री फारशी आवडत नव्हती पण ते तरी काय करणार ....?? मैत्रिणी खूप चांगल्या आहेत म्हणून ते गप्प होते.
नेहमीसारख्या त्या गप्पा मारत हसत खिदळत निघाल्या. एकमेकांच्या ड्रेसची चर्चा होत होतीच पण उद्या काय.........?? . त्याचीही चर्चा चालली होती.
अचानक चार तरुणांचे टोळके त्यांच्या पुढ्यात आले . ह्या विभागात तिच्याच धर्माचे लोक जास्त होते . त्यांना पाहून सर्व थांबल्या . त्यातील एक पुढे झाला आणि तिच्या पुढ्यात येऊन उभा राहिला.
"या दिवसात त्यांच्या रंगाचे ड्रेस घालू नकोस ..धर्म बुडतोय ...हे लक्षात येत नाही का तुझ्या ... "?? हळूहळू त्याचा आवाज वरच्या पट्टीत गेला .
ती घाबरली...असे काही सर्वांच्या पुढ्यात घडेल  वाटले नव्हते .इतक्यात एक पुढे आली .
"अश्या रंगाचा ड्रेस घातल्याने धर्म कसा बुडेल ....?तिने नजर रोखून त्यांना विचारले .
"ताई मी तुमच्याबद्दल नाही बोलत आहे ..मी माझ्या धर्माबद्दल बोलतोय .हिला सांगतोय ..."तिच्याकडे बोट दाखवून तो म्हणाला "हे रोज ठराविक रंगाचे कपडे तुम्ही यादिवसात घालता .त्याने तुमची भक्ती प्रकट करता पण आमच्या धर्मात असे चालणार नाही.. मुळात हिने तुमच्याशी संबंधच नाही ठेवले पाहिजे ...चल घरी जा ...असे म्हणत त्याने तिचा हात पकडला .
अचानक दोन मजबूत हाताची पकड त्याच्या दोन्ही हातावर बसली ."हात सोड तिचा ...... "दुसरीकडून आवाज आला .त्याने तिकडे पाहिले. तिच्या दोन मैत्रिणी त्याच्या बाजूला उभ्या होत्या आणि आपल्या हाताची पकड त्याच्या हातावर होती .  मग त्या प्रत्येक तरुणांभोवती दोन दोन मैत्रिणी उभ्या राहिल्या.
"परत तिला हात लावलास तर मुळापासून उखडून टाकू आम्ही .... तिला एकटी समजू नकोस ..आम्ही आहोत तिच्यासोबत . ती वेगळी नाहीय ..तर आमचाच भाग आहे ती...ती कोणत्या जातीची धर्माची आहे याची आम्हाला माहिती नाही पण ती आमची मैत्रीण आहे हेच माहिती आहे आम्हाला .." त्यांच्या डोळ्यातील अंगार पाहून तो हादरला . मुकाट्याने मान खाली घालून चालू पडला त्याच्या मागे इतरही निघाले . काही घडलेच नसल्याचे दाखवत त्या परत हसत खिदळत चालू लागल्या.
होय त्या देवीच आहेत.
© श्री. किरण कृष्णा बोरकर

पाचवी माळ.... रंग..??

पाचवी माळ ... रंग ???
आरश्याच्या बाजूला चिकटवलेल्या लिस्टकडे तिने नजर टाकली.नवरात्रात कोणत्या दिवशी कोणता रंग याची लिस्ट होती. अर्थात ती नुसती पहायची... कारण ते रंग तिच्याकडे असतीलच याची तिला खात्री नव्हतीच.
पण आजचा रंग पाहून ती खुश झाली .मागच्या वर्षी देवगिरी बिल्डिंगमधल्या उमाताईने याच रंगाची साडी तर दिली होती तिला.....आणि हो.. पोरीचा एक ड्रेसही याच रंगाचा आहे . ती मनोमन खुश झाली. आज आपल्याबरोबर पोरगी ही आजचा रंग वापरेल .
एका जुनाट चाळीत राहणारी साधी स्त्री होती ती . चार घरात मोलकरणीची कामे करून पोट भरणारी .बऱ्याच जणींच्या नशिबात येणार बेवडा नवरा तिच्याही नशिबात होताच . त्यामुळे शिव्या मारझोड हे प्रकार रोजचेच . सगळ्यांकडे थोड्याफार फरकाने तेच प्रॉब्लेम मग कोण  दुसऱ्यांच्या भानगडीत पडेल.....??. तरीही तिने दोन्ही मुलांनाआणि स्वतःला  टापटीप ठेवले होते . ज्या घरी कामे करायला जायची तिकडची मुले..त्यांची राहणीमान ...वागणूक ..पाहून आपल्या मुलांवरही तसे संस्कार करायचा प्रयत्न करायची . तरी एक बरे... नवरा सकाळी बाहेर पडला की रात्रीच घरी परतायचा . मग हिला शिव्या ..त्यानंतर जबरदस्ती ..ही मुकाटपणे झोपून राहायची . कसले सुख अन कसले काय.....
पण आता  मुलगी मोठी होत होती . तिची काळजी वाटू लागली होती . विचार करत करत तिने ती साडी नेसली.... मुलीला ड्रेस दिला .मस्तपैकी तयार होऊन दोघींनि एकमेकांना टाळ्या दिल्या आणि बाहेर पडल्या. आज ती जिथे जिथे गेली तिकडे तिचे कौतुक झाले त्यामुळे संध्याकाळी आनंदातच घरी आली.पण नवऱ्याच्या लडखडत्या एन्ट्रीमुळे आपला आनंद संपला याची तिला जाणीव झाली .पुढ्यात वाढलेले जेवण जेवून झाल्यावर नेहमीप्रमाणे तो तिच्यावर झपाटला. काही वेळाने तृप्त होऊन उठला आणि तिची पर्स उघडली . रिकामी पर्स पाहताच त्याचे डोके सणकले.
" नाही आहेत पैसे ... ...ती कपडे सावरत म्हणाली . मुलीला पॅड आणायला दिले... तिला अडचण आलीय"
तसा तो भडकला "चार घर घेतेस तरी पैसे नाहीत म्हणतेस ...मग काय मजा मारायला जातेस xxx ..?? मुलगी वयात आलीय मग तिलाही आता चार घरात घेऊन जा म्हणजे तीही पैसे कमावेल . नाहीतरी दोघींना सजून जायची सवय आहेच .."
मुलीबद्दल असे ऐकताच तिचा संयम संपला." लाज नाही वाटत स्वतःच्या मुलीबद्दल असे बोलायला.."?? संतापाने कपडे वाळत घालायची काठी तिने हातात घेतली आणि जीव खाऊन तिने त्याला फटकवायला सुरवात केली . तिच्या अश्या अनपेक्षित हल्ल्याने तो बावरला . अंग चोरून मार चुकवायचा प्रयत्न करू लागला पण तिचा संताप आता पराकोटीला पोचला होता . शिव्या देत मिळेल तिथे काठीचे तडाखे त्याला देऊ लागली .तो शेवटी घाबरून बाहेर पळून गेला . थोड्यावेळाने शांत झाली . भेदरून पाहत असलेल्या आपल्या मुलांजवळ गेली आणि हंबरठा फोडत त्यांना कुशीत घेतले . होय ती देवीच आहे.
© श्री.किरण कृष्णा बोरकर